Przepraszamy! ;(

Wybaczcie nam, ale narazie nie dodamy

kolejnej częśći.

Mamy małe problemy techniczne, 

ale już wkrótce, 

napewno w tym tygodniu będzie kolejna część.

A więc, nie obrażajcie się na nas 

oraz nas nie opuszczajcie.

Prosimy o odrobinę cierpliwości.

Dziękujemy i najmocniej przepraszamy. ;D

Tak, dla umilenia czasu posłuchajcie 

sobie tej piosenki. 

"Need you now"

  Pozdrawiamy! <3

  Renia & Gosia ;**

 

Rzodział VIII

Dziewczyna miała na imię Iwona i miała dołączyć tuż przed zakończeniem roku szkolnego, aby poznać kolegów i pozaliczać kilka egzaminów. Wiktoria zastanowiła się przez krótką chwilę, jaka będzie owa dziewczyna, jednak po kilku minutach z rozmyślań wyrwał ją dźwięk dzwonka. Wiktoria szybko pobiegła do szatni zostawić kilka książek i poszła pod sklep, gdzie czekali na nią już przyjaciele

Chłopacy przywitali się z dziewczyną i powiedzieli, że mają dla niej niespodziankę, jednak pozna ją dopiero po wieczorze, na który zaplanowali kino i lody. Tak jak Wiktoria się spodziewała Marcin przyjechał z nimi, jednak miał inne plany na wieczór- plany z jej starszą siostrą- Weroniką.
W kinie oglądali komedię „last minute’’, potem poszli do kawiarni na lody, przez cały czas dziewczyna świetnie się bawiła i ani razu nie pomyślała o Marcinie, cieszyła się, że poznała owych chłopaków.

Po zjedzeniu lodów chłopcy zabrali Wiktorię do parku i zostawili ją na chwilkę z Krzyśkiem. Gdy zostali sami, dziewczyna chciała się dowiedzieć co kombinują przyjaciele, jednak chłopak mówił w kółko, że nie może powiedzieć. Przez kolejne 15 minut siedzieli w milczeniu, czekając na chłopaków. Wiktorii zrobiło się zimno- nic dziwnego, miała na sobie shorty i bluzkę bez rękawów, a dochodziła godzina 21. Krzysiek zauważył, że dziewczynie jest zimno, zapytał: -zimno ci? -troszeczkę.. -to dlaczego nic nie mówisz? Dam ci bluzę.. -wtedy ty też zmarzniesz… No.., może, wiesz, mam lepszy pomysł.. Chłopak przybliżył się do Wiktorii i przytulił do siebie. Dziewczyna się zdziwiła zachowaniem Krzyśka, jednak nie protestowała.

W jego ramionach poczuła ciepło i co ją najbardziej

zdziwiło- bezpieczeństwo.
Krzysiek miał nadzieję, że dziewczyna nie odsunie go od siebie, bardzo go ucieszyło to, że pozwoliła się przytulić, wiedział, że zrobiła to tylko dlatego, że jest jej zimno, jednak miał nadzieje, że kiedyś dziewczyna poczuje to, co on czuł do niej, chłopak zakochał się w niej w chwili, gdy go pierwszy raz przytuliła, gdy opowiadał jej o swoim nędznym życiu, myślał o niej bez przerwy. Początkowo myślał, że to minie jeśli będzie sobie powtarzał, że ona nie jest dla niego, jednak z każdym spotkaniem coraz bardziej zakochiwał się w niej.

Chciał ją pocałować, przechylił się w jej stronę patrząc w jej piękne brązowe oczy, w tym momencie chciał jej powiedzieć jakim uczuciem ją darzy, jednak nie zdążył, nagle zauważyli grupkę przyjaciół zbliżających się do nich z jeszcze jedną osobą- z Kamilem Bednarkiem.

Dziewczyna momentalnie odsunęła się od Krzyśka i ruszyła w kierunku wokalisty zespołu 

Star Guard Muffin. -to naprawdę ty?nie wierze -tak ja ja, przecież chyba wiesz jak 

wygląda Kamil Bednarek -wiem, ale jak to możliwe? Jakim cudem? -no wiesz, masz świetnych przyjaciół, a tak jak pisałem bardzo chciałem cię poznać.. więc napisałem do twoich kumpli i oto jestem.. Dziewczyna przytuliła każdego chłopaka po kolei z całych sił i ucałowała chłopaków w policzek, odezwał się Michał: -musimy częściej jej takie niespodzianki robić, nagroda jest idealna.. -no ba, tylko dlaczego ja tej nagrody nie dostałem w końcu to ja mam zamiar zaśpiewać dla ciebie moją nową piosenkę na środku parku.. -słucham To nie może być prawda.. to najszczęśliwszy dzień w moim życiu, nie wiem jak się wam odwdzięczę.. dziękuję Dziewczyna czuła się, jak najszczęśliwszy człowiek na ziemi, była bardzo wdzięczna chłopakom za niespodziankę, myślała, że serce jej wyskoczy, gdy Kamil śpiewał w parku dla niej piosenkę ,,cisza”.

Nie mogła uwierzyć, że to się dzieje naprawdę, chłopacy również świetnie się bawili, po kilku minutach zgromadził się wokół nich tłum ludzi podziwiających śpiew Bednarka, tylko Krzysiek sprawiał wrażenie smutnego, jakby nieobecnego.

Gdy zapytała go co się dzieje, odpowiedział, że źle się czuje i najchętniej poszedłby do domu. Wiktoria nie przeczuwała, że chłopak się w niej kocha, uwierzyła, gdy powiedział że się źle czuje. Po skończonym koncercie Kamil rozdał autografy wszystkim zgromadzonym.

Kamil również zauważył dziwne zachowanie Krzyśka, w sumie to trudno było nie zauważył chłopaka, który siedzi sam na ławce z opuszczoną głową, w czasie gdy inni piszczą z radości.
Kamil odszedł kawałek z Krzyśkiem: -wiktoria to twoja dziewczyna?
-niee, i to nie możliwe, jeśli ma do wyboru zwykłego chłopaka ze zjebaną przeszłością i gwiazdora, którego kochają wszystkie nastolatki.. jak myślisz kogo wybierze -nie wiem.. ja nie chciałem, po prostu zainteresowała mnie ta dziewczyna, myślałem, że jest wolna.. -no bo jest.. -więc w czym problem? -w niczym, nie mam zamiaru się kłócić z gwiazdą.. -możesz zacząć rozmawiać ze mną normalnie?! -a jak niby rozmawiam? Po prostu zakończmy tą rozmowę..

Wiktoria nie jest moją dziewczyną i nigdy nie była, a teraz leć do niej, przecież po to tu przyjechałeś.. -ok., jak chcesz.. -jeszcze jedno.. -słucham -sprubuj ją skrzywdzić! Wtedy nie przeżyjesz! Rozumiesz

Wiktoria już dużo wycierpiała i nie pozwolę, żeby jeszcze coś złego ją spotkało, rozumiesz -jasne.. czy ty się przypadkiem w niej nie zabujałeś -Bednarek przestań pieprzyć! Co ci w ogóle do głowy strzeliło?
-taa.. jasne. Po zakończonej niezbyt miłej konwersacji z Krzyśkiem Kamil postanowił zaprzyjaźnić się z Wiktorią, czuł, że Krzysiek się zakochał w Wiktorii chociaż temu zaprzeczał, w sumie mu się nie dziwił.

Bał się związku z tą dziewczyną, wiedział, że to nie ma przyszłości i nie chciał jej ranić, jednak gdyba ona sama zaproponowała mu związek od razu by się zgodził.
Wiktoria spojrzała na zegarek, dochodziła 22. Cholera rodzice mnie zabiją- pomyślała, podeszła do chłopaków prosząc aby ja odwieźli, jednak oni mieli inne plany. Owszem powiedzieli, że ją zawiozą do domu, jednak kierowali się w zupełnie innym kierunku. Normalnie droga powrotna powinna zająć im jakieś 20 minut. Po tym czasie- 20 minut dziewczyna zorientowała się, że kierują się w zupełnie innym kierunku, w kierunku którego nie znała. -eej! Gdzie wy mnie wieziecie? Odbiło wam Przecież rodzice mnie zabiją jak wrócę jeszcze później Natychmiast odwieźcie mnie do domu! Rozumiecie! -nie drzyj się tak, bo ogłuchnę -to zawróćcie nie obchodzą mnie twoje głupie uszy, rozumiesz?
Chce wrócić do domu -a kto mówił, że w ogóle do domu wrócisz -chyba wam odbiło! Wypuśćcie mnie bo zadzwonie na policję! -hahaa.. a masz telefon? -nie mam.. -hahaaa.. w takim razie dzwoń! -spadaj! Wiktoria wiedziała, że chłopacy nic złego jej nie zrobią, w końcu im ufała, jednak obawiała się reakcji rodziców i zastanawiała się, gdzie ją wywożą. Postanowiła, że nie wysiądzie z samochodu, zrobi to dopiero koło własnego domu. Gdy podjechali pod jakiś dom dziewczyna pomyślała, że to mieszkanie któregoś z przyjacił, dom był ogromny. Wkoło otaczał go ogród, którego jedynymi kwiatami były czerwone róże…

Rozdział VII

Następnego dnia- była to środa,

Wiktoria obudziła się bardzo wcześnie. 
Spojrzała na zegarek- była dopiero 5.45, jednak nie chciało jej się spać. 
Postanowiła tego poranka wziąć kąpiel w wannie, a nie jak to zwykle robiła- prysznic.  Poszła do łazienki, nalała całą wannę ciepłej wody, dodała ulubionych olejków do kąpieli i położyła się, pozostała tam do godz. 6.25 Postanowiła, że dzisiaj wyjątkowo zrobi makijaż do szkoły, to miał być wyjątkowy dzień. Dziewczyna czuła, że dziś wydarzy się coś bardzo ważnego. Na dworze było ciepło, więc ubrała swoje ulubione spodenki i koszulkę.
Przed wyjściem do szkoły postanowiła zobaczyć fb. 
Miała 1 wiadomość:  
,,Hej, dlaczego nie odpisujesz? 
Bardzo chcę Cię poznać, to nie jest konto fikcyjne, jeśli jesteś zainteresowana, odpowiedz, będę zaszczycony *  
Wiadomość pochodziła od Kamila Bednarka."
Odpisała: ,,Hej, bardzo mi miło J kocham twoją muzykę, masz ogromny talent i też bardzo chciałabym cię poznać.."
Wysłała wiadomość i poszła do szkoły. Po drodze spojrzała jeszcze raz na plakat zachęcający na kursy taneczne i pomyślała: całe szczęście wczorajszy dzień nie był tylko pięknym snem, to wydarzyło się naprawdę Środa była jak dotychczas najgorszym dniem w ciągu całego tygodnia, nigdy nie mogła się doczekać soboty, jednak w tym tygodniu najbardziej. 
W szkole nic szczególnego się nie wydarzyło, jakoś nie miała odwagi zapytać kolegów dlaczego jej nie lubią, im częściej o tym myślała , tym bardziej się zniechęcała, przecież nic by to nie zmieniło. 
W końcu ludzie nie zaczną cię traktować z szacunkiem z dnia na dzień. 
Był czerwiec, więc nie było dużo nauki. Na jednej z luźniejszych lekcji dziewczyna wpadła na genialny pomysł, zmieni szkołę. 
Co prawda będzie musiała przekonać do tego rodziców i do technikum raczej nie pójdzie, ale wszystko lepsze niż ta, do której obecnie chodziła. Ok. 14 dostała sms od Krzyśka:
-o 15 czekamy tam gdzie ostatnio, nie zmieniałaś zdania?  
-nie, jasne że nie     
Do zobaczenia - na razie :*  
Wiktoria zastanawiała się czy przyjedzie z nimi Marcin, o nim jedynie nic nie wiedziała i nie chciała pytać o to kolegów, była bardzo ciekawa co będą robić i czy rodzice się nie wściekną jeśli to spotkanie się przedłuży. 
Na wszelki wypadek postanowiła zadzwonić do mamy, ona jako jedyna z całej familii ją rozumiała, jednak nie miała w niej przyjaciółki, po prostu jej na dużo pozwalała. Zadzwoniła do niej i poinformowała, że wróci później niż zwykle, nie podała konkretnej godziny, mama się nie dopytywała, więc się rozłączyła. Siedząc na ostatniej lekcji- była to historia, dziewczyna strasznie się nudziła. 
Czas się niemiłosiernie ciągnął. 
Pod koniec lekcji przyszła dyr. Poinformowała uczniów, że dołączy do ich klasy nowa osoba- dziewczyna, która niedawno się przeprowadziła...

Przepraszamy, że tak późno ale wystąpiły małe komplikacje.

Ale już jest wszystko ok. xD

Pozdrawiamy!

I zachęcamy do komentowania <3

  

Rozdział VI

Następnego dnia obudził ją koszmar, śniło jej się, że jej rodzice mieli wypadek i nie przeżyli. Od razu zbiegła po schodach sprawdzi, czy to na pewno był sen. Gdy weszła do pokoju rodziców, oni jeszcze spali, albowiem była dopiero 3 nad ranem. 

Dziewczyna już potem nie zasnęła. Myślała nad tym, czy teraz, kiedy ma już przyjaciół jej życie nabierze kolorów. 
Przypomniała sobie rozmowę kolegów na przerwie, gdy mówili, że do ich szkoły przyjdzie nowa dziewczyna. 
Zastanawiała się jak ona wygląda. Musi być bardzo ładna, skoro chłopacy mówili o niej ,,niezła dupa”. 
A co o niej mówili koledzy z klasy i czy kiedykolwiek spojrzeli na nią jako obiekt zainteresowań czy tylko ciągłych drwin nie wiadomo z jakiego powodu. Zastanawiała się, czy to, że mało się odzywała, nie wpraszała się na imprezy, właściwie na nie nie chodziła miało jakikolwiek wpływ na opinię kolegów na jej temat. Przecież nie pchała się tam, gdzie jej nie chcieli. 
Postanowiła, że przy najbliższej okazji zapyta kolegów, 
dlaczego jej nie akceptują.
Rozmyślała tak do 6, potem poszła do łazienki się wykąpała.
Stanęła przed lustrem i spodobał się jej jej wygląd. 
Była wysoka, szczupła o długich włosach. Bardzo dbała o swoje włosy i nie pozwoliła nikomu by jej obcinał. 
Doszła do wniosku, że nawet w mokrych włosach i samej bieliźnie wygląda świetnie, więc dlaczego nikt jej nie lubił. 
Z domu wyszła z wielką misją - pierwszy raz w życiu miała przeciwstawić się ludziom, którzy ją potępiali.
Przy drzwiach wejściowych spotkała Sławka- chłopaka, który jej zawsze najbardziej dogryzał.
-o widzę, że dzisiaj postanowiłaś się nie popisywać i specjalnie nie spóźniać się na lekcje. I co pewnie nic nie odpowiesz? Założę się, że nauczycielka anulowała uwagę, jak cię zawołała na dywanik po lekcji..
-tak, masz rację! Anulowała! I wcale specjalnie się nie spóźniłam!
Nie jestem tobą, żeby się popisywać tym, że nie mam mózgu, bo ja go mam, a ty nie!
-haha.. czy ja dobrze usłyszałem? To na pewno ty?? Rozpłacz się.. albo idź poskarżyć dyrce!
Dziewczyna chciała pobiec, rozpłakać się, jednak postanowiła, że będzie twarda.
-wiesz co, nie mam zamiaru z tobą rozmawiać! Nara!!
Po tych słowach nie chciała już płakać.
Poczuła wielką wewnętrzną siłę, czuła, że jeśli będzie twarda, zmieni swoje życie na lepsze, a fakt, że chłopaka po słowach „nara’’ zatkało, jeszcze bardziej ją do tego przekonywał.

W szkole dzień zleciał szybko, mimo nieprzespanej nocy Wiktoria nie czuła zmęczenia, była zadowolona z siebie, że potrafiła przeciwstawić się koledze. Nikt więcej w tym dniu nie naśmiewał się z niej, więc nie było okazji pytania o to, dlaczego ją tak traktują.
Był wtorek. Do końca tygodnia było jeszcze sporo czasu.
Właśnie w tym tygodniu dziewczyna chciała zapytać o powód odwiecznej nienawiści.
Wracając do domu zauważyła na pobliskim spożywczaku plakat, początkowo chciała przejść obojętnie, jednak zainteresował ją obrazek: była na nim dziewczyna w a nad nią napis dance. 
Wiktoria podeszła bliżej i przeczytała treść!
 
Dance!

Zawsze marzyłeś o tym, żeby nauczyć się tańczyć w stylu Michela Jacksona?
Zapraszamy na warsztaty taneczne w każdą sobotę o godz. 16. Pierwsze 5 lekcji za free.. 
Pierwsza lekcja w najbliższą sobotę!

ZAPRASZAMY!

Licealistka aż podskoczyła z radości, w końcu otwierały się przed nią drzwi, drzwi, które zawsze były zamknięte. 
Wreszcie mogła spełnić chociaż namiastkę swojego marzenia.
Do domu wróciła cała w skowronkach. 
W salonie zastała rodzicielkę.
-hej mamuś
-hej, córeczko, jak tam w szkole
-spoko (pomyślała: czemu zawsze pytają mnie o szkołę, jakby nie było ważniejszych rzeczy), dostałam 4 z Historii
-o, to świetnie, a co ty taka szczęśliwa jesteś dzisiaj?
-no wiesz mamo, czasem trzeba
-jasne, że trzeba, tym bardziej, że u ciebie to rzadkie zjawisko: uśmiech na twarzy. A czym zawdzięczasz ten uśmiech?
-a.. bo wracając ze szkoły zauważyłam plakat,niedaleko będą warsztaty taneczne i pomyślałam, że pójdę, zobaczę jak to jest, może nauczę się czegoś nowego, poznam..
-a kiedy to jest? Nie chcę, żebyś przez jakieś głupoty 
zaniedbała naukę..
-ale mamoo.. ja mam najlepsza średnią w sql. 
Od zawsze, a poza tym zajęcia są w sobote po południu, 
na wszystko znajdę czas, no proszę cię, zależy mi na tym…
-a ile to kosztuje?
-oj mamoo.. przecież nie brakuje nam pieniędzy..
-wiem córuś, ale musisz nauczyć się żyć oszczędnie...
-jeśli będzie trzeba, to pójdę do pracy
-jeszcze tego by nam brakowało. 
Zastanowię się nad tym jeszcze..
-ale mamo..
-zastanowię się, porozmawiam z tatą, ale ja nie widzę przeciwwskazań..
-jesteś najlepsza! ;*
-dobra dobra, a teraz zmykaj, ktoś musi zarobić na te twoje pomysły..
-kocham Cię! :*
-ja ciebie też, a teraz już mi nie przeszkadzaj.. zajrzyj do kuchni, tam czeka na Ciebie niespodzianka..
-okey.. 
Wiktoria poszła do kuchni, zastała tam pyszne, jeszcze ciepłe naleśniki z nutellą. Kochana mamusia- pomyślała dziewczyna, poszła do łazienki, umyła ręce i wróciła do kuchni aby zjeść przepyszne naleśniki.
Po zjedzonym posiłku udała się do pokoju, odpaliła komputer i ku jej zdziwieniu dostała bardzo nietypową wiadomość. 
Takiego maila na fb chciałaby dostać każda nastolatka.była to wiadomość od Kamila Bednarka, tak! Od samego Bednarka. Bardzo się ucieszyła, przeczytała wiadomość:
-hej. Byłaś na moim koncercie? Wydaje mi się, ze to właśnie ty! Mam nadzieję że tak. Zrobiłaś na mnie bardzo duże wrażenie, bardzo chciałbym Cię poznać.;* 
Wiadomość była wysłana zaraz po koncercie. 
Wiktoria chciała od razu napisać, że jest najszczęśliwsza nastolatką na świecie itd., jednak po zastanowieniu wyłączyła sprzęt i położyła się na łóżku nie odpisując. Dlaczego nie odpisała? 
Ponieważ doszła do wniosku, ze to nie mógł być on.
Przecież nie wiedział nawet jak ma na imię. Co prawda miała w znajomych na fb wszyskie jego konta fikcyjne i te nie fikcyjne też, jednak nie wieżyła,    że to on.
Po prostu myślała, że ktoś sobie robi żarty, bo przecież Kamil nie jest chłopakiem, który pisze dziewczynom na fb że chce je poznać, nie musi, może mieć każdą.
Położyła się na łóżku, zamknęła oczy i wyobrażała sobie, jak wyglądałoby jej życie gdyby nie była taka nieśmiała i postawiła na swoim. Na tym, ze idzie do technikum, tam gdzie chciała.
Rozmyślając tak dostała sms od Krzyśka:
-hej Wiktoria, dziękuję za miło spędzony wieczór, mam nadzieję, że niedługo to powtórzymy?;)
-jasne, tez mam taką nadzieję :D
-Świetnie, pogadam z chłopakami i może jutro po szkole gdzieś pojedziemy? 
-jasne ;)
-a ile masz lekcji? ;D
-kończę o 15 ;)
-to świetnie, jeszcze dam ci znać.
Miłego dnia, Paa ;*'
-dziękuję, wzajemnie, 3maj się ;*
Po skończonej konwersacji dziewczyna miała nadzieję, że ten dzień jest początkiem nowego rozdziału jej życia- lepszego rozdziału..


Chcecie następną część.?

Rozdział V

Nie była nachalna jak reszta fanek, tylko taka zwyczajna, ale w wyjątkowy sposób. Sprawiała wrażenie smutnej i niedostępnej. 

Większość fanek wyznawała mu miłość, błagała wręcz o pocałunek, jednak ona tylko nieśmiało się uśmiechnęła i odeszła. 

Wywarła ona na nim duże wrażenie, chłopak pierwszy raz w życiu poczuł, że chce poznać ową dziewczynę, jednak ona poszła.

 Pierwszy raz w życiu chciał pobiec za nią, zapytać jak się, nazywa skąd jest.. chciał się czegoś o niej dowiedzieć.

 Postanowił to zrobić.. zaczekaj- wykrzyczał, jednak Wiktoria była już w towarzystwie przyjaciół. Kamil pomyślał, że któryś z nich jest jej chłopakiem i zrezygnował, czego potem bardzo żałował. 

Postanowił, że w podejdzie bliżej pod grupkę przyjaciół aby dowiedzieć się przynajmniej jak owa brunetka ma na imię.
   
Po powrocie do domu Wiktori długo nie mogła zasnąć, zastanawiała się czy to, że taka gwiazda jak Kamil Bednarek mogłaby się zainteresować kimś takim jak ona. Czy to, że po tym jak zrobiła sobie z nim zdjęcie, to że przyblizył się do niej wtedy, jak rozmawiała z przyjaciółmi ma jakiekolwiek znaczenie, myślała o tym, co się wydarzyło, doszła do wniosku, że dzień, w którym poznała przyjaciół był najszczęśliwszym dniem jej dotychczasowego życia. Jednak postawiła sobie pytanie: a co jeśli oni traktują mnie jak zabawkę? Co, jeśli to wszystko co mówili było kłamstwem? 

Wtedy już nigdy nie zaufa żadnej osobie…
 Jednak jakie opowieści snuł przed dziewczyną bezwzględny los? Czy wiktoria znajdzie wkońcu prawdziwą przyjaźń, miłość i czy spełnią się jej najskrytsze marzenia
 
Chcecie poznać co się dalej wydarzy? Komentujcie.

Pozdrawiamy<3

Rozdział IV

Wszyscy w klasie byli zdziwieni postępowaniem Wiki.

Taka wzorowa uczennica spóźnia się na lekcje nawet nie tłumacząc z jakiego powodu. Po dzwonku nauczycielka poprosiła Wiktorię aby została chwilę z nią na przerwie bo muszą porozmawiać.

Wiktoria przeprosiła nauczycielkę za spóźnienie. Powiedziała, że nie mówiła dlaczego się spóźniła. Ponieważ nie chciała wywoływać zamieszania i najzwyczajniej w świecie zaspała. Obiecała, że to się więcej nie powtórzy. Nauczycielka anulowała uwagę i zapytała czy wszystko w porządku.

Gdy Wiktoria przekonała nauczycielkę, że wszystko jest ok poszła do łazienki. Po drodze usłyszała przypadkiem, że do ich szkoły przyjdzie nowa dziewczyna i że jest z niej niezła „dupa”. Pomyślała: następna do tego, aby mnie wyśmiewać, co ja im takiego zrobiłam?.  Po szkole poszła do sklepu. Zastanawiała się dlaczego chłopaki nie napisali do niej, gdy wytłumaczyła sobie, że nie chcą mieć z nią nic wspólnego i pewnie wyśmiewają się teraz z niej gdzieś albo o niej zapomnieli, zauważyła nadjeżdżający znajomy samochód. Chłopaki wysiedli z samochodu i podeszli do niej. Byli wszyscy, łącznie z Marcinem  

–siemka - powiedzieli   

-o  hej, a co wy tutaj robicie ? 

-ładne powitanie, przyjechaliśmy bo Marcin wpadł do Wery, a my razem z nim. Dlaczego nie odpisujesz na maile  ?  

-nic nie dostałam, kiedy pisałeś ? 

-no wczoraj jakoś koło 21

 – a to nie sprawdzałam poczty

- spoko, czemu sama tu stoisz? Gdzie masz koleżanki?- zapytał Michał.

Wiktorii zrobiło się głupio. Jak miała się przyznać, że nikt jej nie lubi, że nawet nie miała koleżanki. Chciała powiedzieć, że musiały iść do domu, jednak postanowiła powiedzieć prawdę. Mam nadzieję, że nadal będą chcieli być moimi kolegami, jeśli to można tak nazwać- pomyślała. 

–nie mam koleżanek…

-jak to nie masz koleżanek ?

-no normalnie…

-ok., nie wnikam.. Może gdzieś pojedziemy ?

-nie, jutro idę do szkoły, a w ogóle rodzice nie wiedzą gdzie jestem, będą się martwić...         –dziewczyno!! Ile ty masz lat? 10 czy 17?

Ja w twoim wieku wracałem do domu o 22, a w weekendy nawet rano i na wszystko jeszcze był czas. Kiedy będziesz wychodzić, 

jak skończysz 30 lat??                     

-daj jej spokój stary - powiedział Michał do Rafała,

- skoro nie może dziś, to może w sobotę gdzieś wyskoczymy ?

- ale w sobotę nie będzie koncertu.. powiedział Rafał  

-jakiego koncertu ? 

-no, Bednarek ma śpiewać w Poznaniu, ale skoro nie masz czasu to trudno, ja jestem jego fanem, ale ty mówiłaś kiedyś, że lubisz reggae i jego, więc pomyśleliśmy.. mamy 4 bilety.. 

-macie bilety na koncert Bednarkaa?? No, może jednak nie mam na jutro aż tyle nauki, a w ogóle mogę np zgłosić, algo w ogóle nie iść do szkoły..  tylko skoczę do domu i się przebiorę... 

–po co, przecież ślicznie wyglądasz w tych jeansach i bluzie hehee.. powiedział Michał

 Wiktoria wyobrażała sobie jak tańczy w objęciach Marcina do piosenki ,,Każdego dnia”, gdy jej wybranek powiedział:

-to podrzućcie nas do domu Wiki, ona się przebierze, a ja pójdę gdzieś z Werą. Macie przecież 4 bilety, a ja i tak nie lubię tego gościa.

Pójdziemy z Weroniką do kina ok.? 

Następnej części nie będzie.

Pojawi się tylko wtedy, gdy będą jakieś komentarze.. 

A więc, chcecie wiedzieć co wydarzy się dalej ?

Komentujcie ! 

Prosimy ! :*

Siemka :D

Bardzo prosimy o komentarze, gdyż nie wiemy czy w ogóle ktoś to czyta.
Ogromnie się ucieszymy z pozytywnych komentarzy, albowiem  nas to motywuje do dalszej pracy.
Jednakże godnie przyjmiemy krytykę i rady, ponieważ chcemy aby ten blog był jak najbardziej doskonały.

Więc komentujecie!

Przeczytasz ? Zostaw ślad po Sobie :)
Pozdrawiamy! <3

Rozdział III

Szybko przemyła twarz wodą i powiedziała: 

 -tak, zaraz wychodzę, minutka. 

Wytarła twarz ręcznikiem i wyszła. 

Jej oczom ukazał się chłopak o którym od kilku godzin marzyła. 

 –stało się coś? - zapytał, 

 -nie, dlaczego tak myślisz?- Odpowiedziała        -bo wyglądasz jakbyś płakała. 

 – nie, spoko nic się nie stało, wydaje ci się powiedziała Wiktoria. 

Ale chciała powiedzieć coś zupełnie innego chciała powiedzieć: tak, stało się! Zakochałam się w tobie i cholera nie wiem co robić!

Ja o tobie marzę a ty całujesz się z moją siostrą! A na mnie nawet nie spojrzałeś!. 

Nie powiedziała tego, chciała jak najszybciej uciec do swojego pokoju i zostać sama, popłakać w samotności, ale chłopak zapytał:

 -dlaczego nie chciałaś iść z nami do kina ?     

-yyy, nie chciałam wam przeszkadzać, a teraz sorry, ale muszę iść się jeszcze pouczyć, jutro mam sprawdzian z fizyki, cześć!- rzuciła Wiki i już chciała odejść kiedy Marcin powiedział : 

 -przecież juto jest sobota, w sobotę nie chodzimy do szkoły, czemu tak kręcisz?     

 -no tak, zapomniałam, nie kręcę tylko naprawdę muszę iść, śpiąca jestem i w ogóle dziwnie się czuję, na razie. 

–ok., skoro musisz to idź, 3maj się.

Wiktoria zamknęła się w pokoju i długo myślała o Marcinie, ale nie tylko o nim, myślała o szkole w której nikt jej nie lubi, o tańcu, który tak kochała, a którego nawet nie mogła się uczyć. 

Doszła do wniosku, że niema nawet osoby z którą mogłaby szczerze porozmawiać, nie ma przyjaciół, jest sama jak palec, nikogo nie interesuje jej los ani to, czy jest szczęśliwa. 

Myśląc tak o swoim życiu po kilku minutach zasnęła.

Następnego dnia obudziła się o 11, włączyła komputer, miała nadzieję, że chłopaki się odezwali, ale nie było żądnej wiadomości. No trudno pomyślała i poszła do łazienki. Potem poszła do kuchni, gdzie zastała Weronikę jedzącą tosty.  

-hej –powiedziała Wiki                             -o hej, jak się wczoraj bawiłaś? Zapytała Weronika   -normalnie, odwieźli mnie do domu i po zabawie

 -no, ale podoba ci się któryś? Ten Rafał jest niezły. Pasowalibyście do siebie..                                        

- nie, wydaje ci się.       

–no ale dowiedziałaś się czegoś o nich? 

-nie, po prostu mnie odwieźli do domu i żałuję, mówiłam, że to nie jest dobry pomysł. Nie wiedziałam co mówić i w ogóle.  

-bo ty nie potrafisz z chłopakami rozmawiać. 

Ty w ogóle do mnie podobna  nie jesteś. Zobacz na mnie. 

Chłopaki mnie kochają, ale nie tylko przez mój wygląd. Ty nie umiesz z nimi rozmawiać. Ciągle tylko smutna jesteś, powinnaś zmienić nastawienie do życia. Nie rozumiem cię w ogóle,

 -wiesz, sama się nie rozumiem. –powiedziała Wiktoria i wyszła z kuchni. 

Do końca dnia snuła się po domu. Niedzielę spędziła podobnie.

  

W poniedziałek poszła do szkoły później niż zwykle. 

Pierwszy raz się spóźniła na lekcja. Gdy nauczycielka spytała jaki jest powód spóźnienia nic nie odpowiedziała tylko usiadła w ostatniej ławce, 

za co dostała uwagę.

Rozdział II

  Dziewczyna jeszcze nigdy tak dobrze się nie bawiła, ludzie uważali ją za nieśmiałą. 

Gdyby ją widzieli jak się wygłupiała, pomyśleli by, że się najarała albo upiła. 

Jednak była całkowicie trzeźwa. Gdy podjechali pod dom, przyszedł czas się pożegnać 

- heh, pewnie się już nie spotkamy, miło było - powiedziała Wiki wychodząc ze samochodu, Rafał złapał ją rękę i powiedział: 

- a to niby dlaczego? Tak szybko się nas kotku nie pozbędziesz, teraz podaj nam e-maila, gg lub cokolwiek żeby się można z tobą skontaktować mała. 

 Wiki podała im gg i powiedziała, że musi lecieć, bo było po 20 a nigdy tak późno do domu nie wracała.                                        – to zaczniesz hahaa.. zaśmiali się chłopacy. 

 –jasne, lecę paa.. Pożegnała się Wiktoria i poszła do domu. 

Chłopaki jeszcze przez kilka minut stali pod domem dziewczyny zastanawiając się, dlaczego taka świetna dziewczyna sprawia wrażenie smutnej i samotnej.

Po powrocie do domu Wiktoria poszła odrobić lekcje, mimo że był piątek chciała mieć z głowy naukę. Miała nadzieję, że w weekend gdzieś się wybierze z nowo poznanymi chłopakami. Jednak nie mogła się skupić.

Cały czas miała przed oczami Marcina z Weroniką idących do kina, świetnie do siebie pasujących. Po 2 godzinach nauki poszła sprawdzić, czy Weronika wróciła już do domu. Schodząc po schodach usłyszała jakieś głosy, schowała się za drzwiami od pokoju Weroniki i nie mogła uwierzyć własnym oczom, przed oczami miała Weronikę całującą się z Marcinem.

Nie mogła na to patrzeć. Wymknęła się po cichu do łazienki i zaczęła płakać.

Często płakała po powrocie ze szkoły bo jakiś kolega sprawił jej przykrość, ale to był inny rodzaj bólu. Tym razem bolało ją serce, jeszcze nigdy nie doświadczyła takiego bólu. Co prawda miała już 2 chłopaków, obaj z nią zerwali po pewnym czasie, ale to tak nie bolało bo ich nie kochała.

Po chwili usłyszała dźwięk dochodzący zza drzwi. Słyszała głos Marcina, miała nadzieję, że nie będzie chciał iść do łazienki, jednak po kilku sekundach usłyszała pukanie do drzwi. Nie mogła wyjść, przecież miała oczy zapłakane.

Spojrzała w lustro,

 -Boże, jak ja wyglądam..

Rozdział I

Wiktoria- dziewczyna o długich czarnych włosach sięgających do pasa i brązowych oczach.
Miała ona 17 lat, bardzo lubiła tańczyć. 

Jej wielkim marzeniem było zostać zawodową tancerką. 

Jednak to było marzenie nie do spełnienia gdyż dziewczyna mieszkała w małej miejscowości, gdzie nie było żadnych szkół tańca.

Gdy skończyła gimnazjum bardzo chciała iść do Technikum w oddalonym o 30 km mieście, jednak rodzice namówili ją, aby poszła do LO. 

Tak więc  chodziła do szkoły bez nadziei na dalszą przyszłość jako tancerka. 

W liceum, do którego chodziła czuła się bardzo źle, nie miała przyjaciół, 

żadna osoba nie chciała mieć z nią nic wspólnego.. Wiktoria czuła się bardzo samotnie. Nie miała nawet nadziei, że ktoś się z nią zaprzyjaźni, ponieważ wszystkich z małej szkoły znała od dziecka. Nikt nie miał pojęcia o tym, jakie marzenia snuje po nocach opuszczona dziewczyna.

Chłopakom z klasy dziewczyna się nie podobała, ponieważ znali ją od zawsze i nie była zniewalająco piękna, jednak gdy gdzieś pojechała sporo chłopaków za nią się oglądało jednak nie miała tego jedynego a bardzo chciała go mieć.

W przeszłości miała kilku, jednak były to jednorazowe znajomości.

Pewnego czerwcowego dnia, gdy pojechała ze swoją starszą o 2 lata siostrą do miasta, o którym marzyła że będzie się tam uczyć i spełni swoje najskrytsze marzenia tańca, spotkały grupkę chłopaków, którzy je podrywali. 

Początkowo dziewczyny ich ignorowały jednak postanowiły zawrzeć znajomość z owymi chłopakami, a fakt, że byli przystojni jeszcze bardziej 
je do tego kusił. 

Wiktorii szczególnie przypadł do gustu 
pewien Marcin. 

Był on wysoki, wysportowany, sprawiał wrażenie sympatycznego, jednak nie zwracał on uwagi na Wiktorię, tylko na jej starszą siostrę Weronikę. 

Chłopaków było 5: Marcin, Michał, Adrian, 
Krzysiek i Rafał. 

Wszyscy mieli po 19 lat.  Wiktorię bardzo bolało, że Marcin zwraca uwagę na jej siostrę, która była jej zupełnym przeciwieństwem: niska, niebieskooka brunetka, mająca mnóstwo przyjaciół. Wiktoria stała smutna i przysłuchiwała się rozmowie siostry i sympatii, gdy podszedł do niej Adrian- wysoki blondyn o błękitnych oczach i również wysportowanym ciele i powiedział:      

- ejj, mała. Czemu tak stoisz? Podoba Ci się Marcin, tak? Nie zwracaj an niego uwagi, on się małolatami nie zajmujee..                   

 –wcale nie jestem małolata, a w ogóle kto powiedział, że mi się on podoba? Przecież nie mówiłam tegoo.. 

–hahaa.. a ty myślisz, że nie widać jak tak na niego się patrzysz?? Nie ściemniaj!. Dołączyła do nich reszta chłopaków z wyjątkiem Marcina. 

–o czym gadacie? - Zapytał Michał, 

-o tym, że fajna dupa z Wery, ale Wiki tez nie zła…  

-no co ty stary mówisz.. obie są niezłe – powiedział Krzysiek 

–ej my z Werą idziemy do kina, idziecie z nami?- zapytał Marcin. 

Miał nadzieję, że nie pójdą. I nie poszli. Wiktoria chciała wracać do domu. Powiedziała, że wróci do domu autobusem, jednak chłopaki upierali się, że ją odwiozą i przy okazji się czegoś o sobie dowiedzą, Wiki bała się jechać sama z 4 starszymi chłopakami, jednak siostra przekonała ją, żeby się zgodziła.

Gdy chłopaki odwozili ją do domu na początku panowała niezręczna sytuacja. Wiktoria mało się odzywała, jednak potem przełamała się i zaczęła się wygłupiać. Przez resztę drogi śmiali się i gadali o różnych rzeczach.

Bohaterowie

BOHATEROWIE

Wiktoria

Weronika

Marcin

Michał

 

Rafał

  

Adrian

Krzysiek

xD

Siemka :D

Witam 

Jestem Gosia przyjaciółka Reni <3 znamy się praktycznie od zawsze, chodzimy razem do klasy.
Mam nadzieję, że spodoba wam się nasz blog. 
Wizualność i moderatorstwo pozostawiam Reni. 
Postaram się pisać ciekawe teksty. 
Może dodamy jakąś krótką historię naszej wspaniałej przyjaźni.

Liczymy na dużo wejść i komentarzy. jesteśmy tu nowe więc jak możecie polecajcie nas znajomym, którzy lubią czytać takie blogi
Możecie zadawać nam pytania, postaramy się na nie odpowiedzieć.

Witajcie ;*

Witamy! :)

Jesteśmy przyjaciółkami <3 i postanowiłyśmy podzielić się naszą twórczością.

Mam na imię Renia, jestem założycielką tego bloga. Będę zajmowała się jego wizualnością oraz moderatorstwem :P

Gosia, jest autorką cudownych opowiadań, które tu będą zamieszczane.

A więc, zapraszamy do czytania i komentowania.

Z chęcią przyjmiemy krytykę i wszelkie rady, aby ten blog był coraz lepszy.

Pozdrowionka :*